Na vorig jaar had ik toch niet gedacht nog een keer naar het streetfighter festival te gaan. Maar, nadat Weynand me had overgehaald, zijn we dan toch maar weer naar Leiden gegaan. Toch even kijken of het deze keer beter zou zijn als vorig jaar. Het programma zag er in iedergeval hetzelfde uit. Gelukkig was deze keer het geweldige (ahum) stuntteam van vorig jaar er niet bij.

Binnen waren in iedergeval weer een aantal motoren opgesteld (minder als vorig jaar) en een aantal stands (meer dan vorige jaar).

De binnenkant van de hal.

In de hal was deze keer een trail show (was vorig jaar buiten als ik me goed herinner). Was wel erg goed, alleen de obstakels waren een beetje saai. Er zat geen verrassend klim en klauter werk bij.

Daarna zijn we een tijd buiten gaan kijken. Daar was wel het e.e.a. te zien. Net als vorig jaar waren ze weer aan het racen met mini motortjes. Die dingen gaan nog steeds belachelijk hard. Later hebben ze er zelfs nog een burn-out mee gedaan (zag er niet uit 😉.

Dit jaar waren er ook een aantal Amerikaanse auto’s. Opzich leuk om te zien, maar het valt een beetje buiten de rest van het aanbod. Bovendien is het ook wat gevaarlijker als er iets mis gaat met een auto van 1500kg. Niet zo’n veilige actie als je het mij vraagt.

Als eerste begon daarna een knakker op een soort super motard achtig apparaat te rijden. Beetje wheelies en stoppies maken. Probleem was alleen dat z’n eerste versnelling niet erg lang was, en hij dus halverwege eigenlijk moest overschakelen. Maar dat trok de motor niet helemaal.

Daarna kwam een optreden van Dave Coates. Dat was heel wat meer impressive. Die gast heeft z’n motor echt onder controle. Was meer dan alleen lomp gasgeven.

Alhoewel het lijkt alsof hij stilstaat, rijdt hij hier op snelheid terwijl hij zelf naast de motor glijdt.

Donuts draaien kan ie ook erg goed. Op heel lage snelheid, zonder ook maar een voet aan de grond te zetten.

Daarna bleek dat z’n vrouw ook graag meerijdt op de motor. En niet zo voorzichtig ook…

En natuurlijk, zoals bij alle motoren, moest aan het einde van de show natuurlijk de achterband aan gort. Deze keer alleen niet op de gebruikelijke manier, maar door overmatig gebruik van de achterrem 😉

Daarna kwam de burn-out wedstrijd. Die leek verdacht op die van vorig jaar: Hoe sloop ik zo snel mogelijk mijn achterband.

Klaar voor de start!

En dan verdwijnt alles in een grote rookwolk.

Tja, en dan wil ie niet kapot…

Uiteindelijk is er eentje heel gebleven. Desondanks lijkt iedereen blij.

Uiteindelijk was de show toch wel leuker dan vorig jaar. In iedergeval zijn er wat minder vage dingen gebeurd (buiten die auto’s dan, ik snap nog steeds niet wat ze ermee te maken hebben). De show van Dave Coates was zeker de moeite waard.