Je kent iemand al best wel lang, de eerste 8 jaar van zijn leven. Je hebt hem zien groeien, leren, vallen, opstaan en vrolijk weer verder gaan. Eigenlijk altijd opgeruimd, geinteresseerd in van alles en nog wat, vooral in mensen, dieren en gevoel en niet zo zeer in dingen. Kortom, een mooi en lief kind.

En dan gaat hij voor 4 weken zomervakantie weg uit z’n normale leven naar zijn vader. Het is eng te zien hoe een kind op die leeftijd beinvloed kan worden. Normaal bruist het van initiatief, creativiteit en interesse. Zin om buiten te zijn, te spelen met alles wat in de natuur maar voor je voeten komt. In een korte tijd slaat dat helemaal om naar iemand die gesloten is, niets wil, niets meer zelf kan en alleen maar praat over films, televisie en videospelletjes.

Toch zie je zo langzaam maar zeker het andere jongetje weer terug komen. Het kost tijd, maar het andere persoontje begint zich weer naar voren te werken. Hier en daar is best wel hulp nodig, maar de basis zit gelukkig nog steeds in de persoon zelf.

Het is fijn te zien dat de goede dingen vanzelf toch weer terug komen en dat ze zich niet laten uitwissen in vier weken tijd. Maar het is wel sneu te zien hoeveel druk er gezet wordt op een persoonlijkheid in zo’n korte periode. Een periode die toch juist bedoeld zou moeten zijn om tot rust te komen en tijd door te brengen met de andere helft van je familie. Niet om gehersenspoeld te worden.